Over boeken

zondag 29 mei 2011

Blauw Bloed door Pieter Aspe

Goeie plot, kartonnen karakters

Het huwelijk van inspecteur Pieter Van In komt onder druk te staan wanneer zijn vrouw, onderzoeksrechter Hannelore Martens, door haar jeugdvriend Valentijn Heydens wordt gebeld. Die wil haar nog diezelfde avond ontmoeten in het Brugse L’Estaminet. Zonder al teveel twijfel gaat Hannelore op zijn verzoek in, al wil zij haar ware motivatie niet voor zichzelf toegeven. Tijdens de afspraak laat haar oude liefde dreigbrieven zien waaruit blijkt dat iemand zijn vader wil vermoorden. Wanneer nog geen dag later de vader van Valentijn dood wordt aangetroffen en alles op zelfmoord wijst, kan Hannelore niet anders dan haar man op de hoogte stellen van de geheime afspraak. De echtelijke ruzies verbleken echter in het niets wanneer blijkt dat er nog een tweede moord op stapel staat.

In dit zesde boek van de Van In-reeks merk je toch al duidelijk meer structuur in het opbouwen van de verhaallijn. Daar waar Aspe’s eerdere werken nogal chaotisch van opbouw waren, zie je nu dat er zorg besteed wordt aan de geleidelijke ontwikkeling van de plot. De karaktertekeningen, alhoewel nog steeds erg stereotype en oppervlakkig, krijgen meer ruimte en het is dan ook als lezer makkelijker om de motivaties van de hoofdrolspelers te slikken. Al blijf ik het moeilijk hebben met de zorgeloosheid waarmee Hannelore vreemdgaat (of niet), de reactie van onze held komt als erg geloofwaardig over. Spijtig genoeg blijven de schetsen van de andere protagonisten flauwe clichés. Het rijkeluiszoontje, de sloerie, de machtsgeile politicus, de corrupte carrièreman… niet veel nieuws onder de zon.

Het zou onrechtvaardig zijn om deze roman pulp te noemen, maar een maatschappijkritisch tijdsportret is dan weer drie bruggen te ver. Het blijft immers een brok lectuur voor de luie uurtjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen